De eerste dagen in Huis Midgaard

Mag ik jullie voorstellen, de eerste bemanning van Huis Midgaard:

Rani, 6 jaar, met zijn nieuwe boekentas, daarin nieuwe pantoffels, reservekledij, zonnecrème en zijn voeding;

ikzelf met een nieuw schrift vol ideeën, een spreuk en lied en klaar om Rani vol liefde en geduld te begeleiden.

Enkele verhalen uit de eerste twee dagen:

Imraan is dol op mechaniek,: de beyblades (ken je ze nog?),

een speelgoedkatapult en de piano waren treffers.

We deden de piano open om zo het verborgen mechanisme te bekijken.

We speelden ook samen piano: ik imiteerde zijn paar aangeslagen toetsen en dat ontlokte hem een warme glimlach.

We gingen samen op stap om madeliefjes te plukken, Onze hond Quest was mee aan de leiband.

Aan 2 leibanden eigenlijk, één voor mij en één voor Rani.

Dat was volgens Rani nergens voor nodig: hij nam mijn leiband over, duwde mijn hand weg en ging zelf met Quest op stap.

Wanneer mogelijk en veilig geef ik hem de kans om zoveel mogelijk zelf te ondervinden en te doen. Zo leert hij zijn eigen mogelijkheden en grenzen kennen.

Het is heel belangrijk om kleine stappen te zetten en dit te 'vieren'. Een voorbeeld:

mama vroeg of ik Rani 'nieuwe' voeding wil leren eten zoals soep en yoghurt.

Dus, op maandag maakten we soep en Rani kreeg een kopje zelfgemaakte soep. Tijdens het eten bestudeert Rani mijn gedrag. Hij kijkt hoe ik traag en smakelijk eet en ik vertel hem hoe lekker, zalig en overheerlijk de soep is.

Op een gegeven moment doet hij me na:

een lepeltje soep opscheppen, langzaam naar zijn mond brengen maar ola,, hij stopt op 5 cm afstand, doet alsof hij hapt en slikt. En roept dan enthousiast : 'delicious!'.

Een fantastisch moment!

Voor hem is dit waarschijnlijk een voorbereidende fase. Deze mag duren zolang hij dit nodig heeft.

De volgende dagen komt er ook pudding en yoghurt op tafel. Ben benieuwd wat hij daarvan vindt.

Rani kwam naar mij toe met een stift en met de boodschap 'doors open'. Tja, wat wilde dat nu zeggen?

Hij gaf me ook een blaadje. 'Doors open'.

Toen liet hij me het blaadje tegen de muur houden en bewoog mijn hand met de stift naar het blad. Moest ik nu schrijven op een blad op de muur?

De schrik sloeg me al om het hart, ik zag de muur al decoratief bijgewerkt.

Nog eens de boodschap: doors open.

En toen dacht ik: dat is een lift!

Ik tekende de pijltjes naar boven en naar beneden en Rani was vertrokken: hij duwde op de knop, stapte in de lift (keukendeur open), zei 'doors are closing' en daar gingen we, naar de 'vierde verdieping'.

I

Ik speelde dit spel met hem mee om zo de vertrouwensband te versterken en in zijn beleving mee te gaan.

Ik wil op later tijdstip met de getallenrij tot 10 aan de slag, visueel voorgesteld als liftknoppen.

Als laatste: Rani heeft - na een bijensteek - angst voor insecten. Van zodra er een vlieg in huis zit, wordt hij panisch.

Morgen wil ik een poppenspel doen over 'de grote sterke reus en de bij, de vlieg en de wesp'. Zo wil ik hem een beeld geven van het gedrag van de verschillende insecten.

Hopelijk brengt dit hem wat meer rust.

Tot hier, een eerste kijkje achter de schermen van Huis Midgaard.

Vele groeten,

Imraan en Ann